Κείμενο Ηλίας Πυκνάδας
Ο Δημήτρης Πουλικάκος, αισίως 61 ετών, ζωή να έχει ο φίλτατος, είναι μία από τις πιο αξιοπρόσεκτες μορφές του σύγχρονης Ελληνικής πραγματικότητας για έναν πολύ σημαντικό λόγο: Διατήρησε, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια είναι η αλήθεια, το «απροσάρμοστο» και «rock’n’roll» του χαρακτήρα του αλώβητο παρά το γεγονός ότι εκτέθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό στην τηλεοπτική πραγματικότητα. Από τις κρατικές προσπάθειες στις πρώιμες εποχές των ιδιωτικών καναλιών, μέσα ακόμα και από αλησμόνητες cult, πλέον, διαφημίσεις του στυλ «Θα την κρεμάσω!», έως τις πολλές κινηματογραφικές εμφανίσεις του για τις οποίες κέρδισε και δύο βραβεία ερμηνείας σε παλαιότερα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο Πουλικάκος παρέμεινε στο απυρόβλητο αφού από ένα σημείο και έπειτα δεν είχε και πολλά ακόμα να αποδείξει.
Χωρίς να είμαι σίγουρος για το τι δηλώνει ο ίδιος, ο Πουλικάκος πάνω από όλα ήταν και είναι ένας μουσικός. Όχι δεξιοτέχνης, όχι με μεγάλο ταλέντο, κάθε άλλο παρά συνεπής σε όποιες δισκογραφικές παρουσίες, και σίγουρα όχι σοβαροφανής. Όμως, είναι ειλικρινής, με προσωπικότητα από τις λίγες, και πολύ χιούμορ, αυτοσαρκασμό, και αυτογνωσία των περιορισμένων ορίων του.
Όλα αυτά και πολλά ακόμα, φαίνονται και διπλό album “Αδέσποτα Σκυλιά” που κυκλοφόρησε από το πουθενά, φέτος. Στην ουσία πρόκειται για μία συλλογή που έπρεπε κάποια στιγμή να κυκλοφορήσει, μόνο και μόνο για να έχει και ο Πουλικάκος στην καριέρα του αυτό το «δύσκολο τρίτο album». Ok, η αλήθεια είναι ναι, έπρεπε κάποια στιγμή να μαζέψει ο Θείος Νώντας τα πολλά διάσπαρτα κομμάτια από το παρελθόν έως και σήμερα, κομμάτια άλλα σημαντικά και άλλα ασήμαντα για τους ακροατές, αλλά όλα πολύ σημαντικά για τον ίδιο, αφού είναι αναπόσπαστα κομμάτια της ίδιας του της ζωής. Γιατί μπορεί στον ακροατή να μην του λέει και πολλά μία ηχογράφηση 47 δευτερολέπτων σε δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι από την σύντροφο της ζωής του, σε μία παραλία κοντά στα Σφακιά το καλοκαίρι του 1993 με τον ίδιο να παίζει «μπουκαυλόφωνο», όμως σίγουρα για τον ίδιο είναι αναμνήσεις ενός παζλ και δικαίωμά του αναφαίρετο να θέλει να τις διατηρήσει ζωντανές μέσα σε ένα cd.
Από εκεί και πέρα, το πρώτο cd είναι κομμάτια που ξεκίνησαν να δουλεύονται το 1987 και ολοκληρώθηκαν τώρα. 17 χρόνια προετοιμασίας, όχι και άσχημα. Όσοι τον παρακολουθούν ζωντανά όλα αυτά τα χρόνια, σίγουρα θα τα έχουν ακούσει με την μία ή την άλλη μορφή, ενώ αρκετά άλλα τα έχουμε ακούσει και σε κάποιες τηλεοπτικές σειρές που έχει εμφανιστεί. Προσωπικά επειδή προτιμώ σίγουρα το σαρκαστικό και χιουμοριστικό Πουλικάκο, αυτόν που μαζί με τον Τζίμη Πανούση χρόνια τώρα βγάζουν το ελληνόφωνο ροκ από την μιζέρια του, πνευματικοί πατέρες κατά κάποιον τρόπο των Lost Bodies και έως έναν σημείο των Αέρα Πατέρα, θα κρατήσω το cd κυρίως για το γηπεδικό anthem “…Είστε Μαλάκες…”, το ποιμενικό “Στην Άνω Μουσουνίτσα (Μου κλέψαν την κατσίκα)”, την “Σκυλίσια Ζωή (H Μοίρα του Επαίτη)” και φυσικά μόνο για τον τίτλο του το εξής άσμα “Τι Μπουκόφσκι, Τι Τσιμπουκόφσκι ή Το Έπος του Αρπαχτοβυζαρόπληκτου και της Κλαστοπεόδουλης ή Oriental Wrap”. Είπατε κάτι;
Από την άλλη το δεύτερο cd περιέχει σκόρπιες ζωντανές ηχογραφήσεις από το 1969 έως και σήμερα, από rock’n’roll standards ως και παλαιότερες συνθέσεις δικές του ή και φίλων, και αρκετά τραγούδια και ορχηστρικά που είχε ηχογραφήσει για κινηματογραφικές, τηλεοπτικές και διαφημιστικές ανάγκες. Από τις ζωντανές ηχογραφήσεις μην περιμένετε και πολλά πράγματα, αφού σχεδόν όλα είναι ηχογραφημένα με απλά κασετοφωνάκια.
Το πακέτο συμπληρώνει και ένα cd rom με τρία μικρά ταινιάκια.
Μπορεί να μην επισκεφτείτε και πολλές φορές τα δύο cd, ειδικά το δεύτερο, ύστερα από την πρώτη ακρόαση περιέργειας, όμως αξία τους ως απλά αρχειακό υλικό είναι αρκετά σημαντική για να συμπληρωθεί το παζλ της προσωπικότητας που ακούει στο όνομα Δημήτρης Πουλικάκος, Θείος Νώντας, Πούλικας, ή απλά Μήτσος.
Πέρα από τις οποιεσδήποτε πρακτικές δικαιολογίες και τα όποια βολικά άλλοθι, που απευθύνονται κυρίως στον εαυτό σου (ξέρετε τώρα: "κάνω αυτές τις δουλειές που δε με εκφράζουν για να χρηματοδοτήσω τις άλλες, τις ποιοτικές" και άλλα τέτοια συγκινητικά), η αλήθεια είναι μία και απόλυτη: Είσαι ό,τι κάνεις. Και ο Πουλικάκος εδώ και πολλά χρόνια κάνει διαφημίσεις και εμπορικά σήριαλ στην ιδιωτική τηλεόραση. Δηλαδή, για να μιλήσω και στο ύφος που του αρέσει να βγάζει προς τα έξω, από την αρπαχτή στην ξεφτίλα. Όταν έρχεται λοιπόν εικοσιπέντε χρόνια μετά το 'Crazy Love στου Ζωγράφου' που είχε μόνο διασκευές και εικοσιοχτώ μετά τον μοναδικό προσωπικό του δίσκο, με δικά του τραγούδια εννοώ, το 'Μεταφοραί-Εκδρομαί ο Μήτσος' και μας σερβίρει καινούργιο διπλό cd με σαρανταοχτώ κομμάτια, εκ των οποίων τα δεκαπέντε είναι διασκευές, τα δώδεκα instrumental και τα υπόλοιπα εικοσιένα δικά του τα οποία έγραψε κατά τη διάρκεια όλης του της ζωής, και έτσι ακριβώς, σαν έργο ζωής, το παρουσιάζει, η καλύτερη αντίδραση που μπορεί να περιμένει από κάποιον που παίρνει τη μουσική στοιχειωδώς στα σοβαρά είναι ένα συγκαταβατικό χαμόγελο.
Εγώ δεν είμαι τόσο ευγενικός, και, αν και δεν είμαι στρατιωτικός, θα τα πω τσεκουράτα. Η ακρόαση ολόκληρου του δίσκου, και εννοώ και τα δυο cd, ήταν για 'μένα μια εξαιρετικά επώδυνη εμπειρία. Τα τραγούδια είναι παρωχημένα και μουσικά, και ηχητικά και στιχουργικά. Το ροκ όπως το εννοεί ο Πουλικάκος είναι αυτό που πολύ εύστοχα περιέγραψε ένας μουσικός με τον όρο "βαλκανικό μέταλ". Απλοϊκό, κολλημένο στα δωδεκάμετρα των μπλουζ, προβλέψιμο (ξέρεις πότε θα αρχίσει το σόλο και πως θα εξελιχτεί, ξέρεις και τη λέξη που θα κάνει ομοιοκαταληξία μ' αυτήν που ακούς) και με συγκεκριμένα εφφέ στην κιθάρα ώστε να ακούγεται ανάμεσα σε νιαούρισμα και πριονοκορδέλα. Ο ήχος που ακούς στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στον Τσακνή, στους Πυξ Λαξ και σε χίλιους-δυο άλλους προβληματισμένους ροκάδες. Δυο-τρία ριφ επαναλαμβάνονται σε αρκετά τραγούδια, πράγμα λογικό αν αυτά έχουν γραφτεί με διαφορά δεκαετιών, όταν βρίσκονται όμως στον ίδιο δίσκο ακούγεται κάπως.
Το γεγονός ότι εδώ βρίσκονται μαζεμένα τραγούδια από διάφορες χρονικές περιόδους, δημιουργεί ακόμη περισσότερα προβλήματα, μια που η μουσική και ο στίχος τους δεν είναι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε διαχρονικά. Ακούμε λοιπόν πράγματα που μας πάνε πίσω στα γραφικά 80s, με τις ταινίες του Ζερβού, τα σουξέ του Μπουλά, το χιούμορ του Χάρρυ Κλυν και τα μπούτια της Ισμήνης Καλέση. Χαβαλές επιπέδου βιντεοκασέτας της εποχής, πολιτικός και κοινωνικός προβληματισμός καφενείου των Εξαρχείων (και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε, μια που ο καλλιτέχνης είναι εμβληματική μορφή της περιοχής) και attitude που ενώ προσπαθεί να προβοκάρει δημιουργικά, απλά ενοχλεί. Όταν δεν προκαλεί καγχασμό, όπως η εμβριθής πολιτική και ιστορική ανάλυση που αναπτύσσεται στο "Φράγκοι πατήσαν το Μορηά", ή η ευρηματική και ιδιαίτερα λεπτού γούστου γλωσσοπλασία του 10 από το πρώτο cd (βαριέμαι να αντιγράψω τον τίτλο).
Επειδή λοιπόν τα σήριαλ δεν είναι του γούστου μου, επειδή καλώς ή κακώς έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που πήγαινα στο λύκειο και επειδή μου αρέσει η μουσική και αγαπώ την ελληνική γλώσσα, θα βάλω βαθμό σ' αυτό το δίσκο. Και θα κλείσω με μια φράση που ταιριάζει στο 3 από το πρώτο cd: Άντε γεια ρε.
ΥΓ. Και μη νομίζετε ότι είναι ό,τι χειρότερο βγήκε φέτος. Πού να ακούσετε του Μαργαρίτη με τους 667 να κακοποιούν δημοτικά. Πραγματικός βιασμός των αφτιών μας από το Μανίκα που "ενορχήστρωσε". Και ακόμη δεν είμαστε ούτε στα μισά της χρονιάς...
Δημήτρης Κάζης
|
